|
نیایش
(مهاتما گاندی)
فقط زمانی که
خودخواهی را با تلاش آگاهانه از خود دور کنیم و با خضوع حقیقی
به خداوند نزدیک شویم، نیایشهایمان پاسخ می گیرند. نیایش حقیقی
هرگز بی پاسخ نمی ماند. هدف نیایش، این است که خدا ما را به
مردان و زنان بهتری بدل سازد. تنها آن کسی خدا ما را به مردان
و زنانی بهتر بدل سازد.
تنها آن کسی
خدا را به طور حقیقی میپرستد که که شادمانی خود را در شادمانی
دیگران یابد، از هیچ کس بدگویی نمی کند و مرتکب هیچ عمل خلافی
نمی شود. آن کس که با دیگران مانند فامیل خود رفتار می کند،
نگاهش به همه انسانها به گونه ای خواهد بود که گویی خود اویند.
در چنین حالتی دیگر اثری از مقام بالا و پایین در رقابتهای
مبتذل و فخر فروشی ها و رخ نمایی ها نمی ماند.
خدا خود به
زمین نمی آید تا آلام خلق را تسکین بخشد بلکه از طریق بندگان
دیگرش چنین می کند پس نیایش به درگاه خدا و تمنای یافتن توان
برای تسکین آلام و نجهای دیگران به معنی اعلام شوق و آمادگی
فرد برای انجام این کار است.
بدون احساس یکی
بودن با خداوند خود را آن چنان کوچک حس می کنم که گویی هیچ
هستم به محض اینکه نزد خود تصمیم به انجام کاری می گیرم،
ناچیزی و بی ارزشی خود را حس می کنم و حس می کنم که کس دیگری و
قدرت برتری باید به کمکم بیاید. |
همواره خداوند مرا در میان دشواری هایم دیده است. ما انسانها
هنگامی که با بحران مواجه می شویم، رفتاری مانند کودکان از خود
نشان می دهیم و شروع به گریه و نیایش می کنیم. در چنین اوضاعی
اعتقادات عقلانی ما به هیچ وجه رضایتمان را جلب نمی کند. نیایش
برای حل مشکل نیست، نیایش برای برانگیختن روح خدایی در درون خودمان
است. به معنی خدا و نیایش پی نخواهی برد مگر آنکه خود را تا حد صفر
فروکاهی. باید آن قدر فروتن باشیم که بدانیم با وجود بزرگی خود و
عظمت عقل و روحمان در این عالم هستی از یک نقطه کمتر هستیم.
ریشه تمامی رنجها در خودخواهی است. رنجهای زندگی با ارجحیت دیگران
بر خود ناپدید می شوند و در این لحظه است که روح خداوند بر ما حاکم
شده و شادی و آرامش چیره می شود.
بسیار خوب بود اگر می توانستیم در تمامی لحظه های روز و شب به کسی
فکر کنیم که همواره به فکر ماست و ما را کنترل می کند. نیایش
دارایی و اندوخته زندگی من است، بدون آن دیوانه می شدم. چه بسا
کسانی که به آرامش من رشک می برند. این آرامش من حاصل نیایش است.
ما از ذره های اتم کمتر هستیم چرا که اتمها از قانونهای موجود
خداوند تبعیت می کنند اما ما انسانها به علت فرورفتن در نادانی
زننده ی خود، از قانونهای خداوند سرپیچی می کنیم.
هدف از نیایش خشنود ساختن خداوند نیست. هدف از نیایش، پالایش و پاک
ساختن خویش است. پاک کردن خود و تزکیه نفس، عبارت است از درک وجود
خداوند در وجود خودمان. حضور خدا باید در هر قدم از زندگی و هر
لحظه از آن حس شود. باید به یادش باشیم.آن کس که نام خدا را همه
روزه با تمرکز تکرار می کند، هرگز از آن خسته و ملول نمی شود و از
این رو آهسته آهسته به قلبش رخنه می کند و از این راهیابی به قلب
است که شخصیت انسان را تغییر می دهد.
روانشناسان نیز بر این عقیده اند که انسان به آن چیزی تبدیل می شود
که به آن می اندیشد. خداوند به کارهای ما می نگرد و هر گونه تخطی
از کارهای او تنبیهی نه کینه توزانه و انتقام جویانه بلکه تصفیه
کننده و مهربانانه و هدایت کننده را در پی دارد.
اگر می توانستیم صادقانه با خود بگوییم: «من برای خدا و هدفهای او
کار می کنم، » آن گاه خود را به صلابت کوهها حس می کردیم.
کاری که بدون روح نیایش انجام می گیرد، مانند گل مصنوعی است و
همگان تفاوت گل طبیعی و مصنوعی را می دانیم که مصنوعی زیبایی ،
رایحه و عطر گل طبیعی را ندارد. نیایش واقعی ذکر کلامی صرف نیست،
برای رسیدن به آن باید هیچ گاه دروغ نگفت. خدمت خالصانه نیز خود
نوعی نیایش است. البته به شرط اینکه در کنار نیایش خداوند باشد.
طلب پاسخ از خدا در مقابل نیایش هایمان در واقع نوعی معامله با
اوست. نیایش وسیله ای برای فهمیدن مقدار بی اندازه نیازی است که به
خداوند داریم. باید بفهیم که همواره نیازمند او هستیم.
موفقیت من در تلاش بی وقفه ، فروتنانه و صادقانه نهفته است. سخن
خداوند این است: «آنکه می کوشد نابود نمی شود. نابودی و فنا در
سکون و زوال و سقوط است.»
هرگونه كپي برداري از
مطالب سايت بدون ذكر نام سايت غيرمجاز مي باشد
------------------------------------------
تماس با ما:
info@danayan.ir
تلفن: 2214659-
0321
------------------------------------------
|
